Կախարդական անտառում ապրում էին հսկա կաղնիները, գեղեցիկ ծաղիկներն ու փոքրիկ թփերը։ Գարնանն, ամառանն ու աշնանը նրանք վայելում էին ջերմ ու արևոտ օրերը։ Բայց եկել էր ձմեռը ու անտառում մի քիչ տխուր էր, որովհետև այնտեղ էր հայտնվել Չար Սառնամանիքը։
Սառնամանիքը շատ կոպիտ էր։ Նա շրջում էր անտառով ու փչում իր սառը շունչը։
«Ես պիտի ամեն ինչ սառեցնեմ»,— գոռում էր նա։
Նա ուզում էր, որ ծառերի ճյուղերը կոտրվեն ցրտից, իսկ հողի տակ քնած ծաղիկների արմատները սառչեն։
Ծառերը դողում էին ցրտից, իսկ փոքրիկ մանուշակները, որոնք հողի տակ սպասում էին գարնանը, սկսել էին մրսել։
Բայց բնությունը բարի էր ու երկնքից ցած ուղարկեց Բարի Ձյանը։ Նա չէր նման Սառնամանիքին։ Ձյունը փափուկ էր, թեթև ու շատ բարի։ Տեսնելով, թե ինչպես է Սառնամանիքը նեղացնում բնությանը, Ձյունիկը որոշեց օգնել։
— Մի՛ վախեցեք, բարեկամներ,— շշնջաց նա ծառերին։
Ձյունիկը կանչեց իր բոլոր քույրիկ-փաթիլներին։ Նրանք սկսեցին պարելով իջնել ներքև։
Ծառերի համար նրանք գործեցին տաք, սպիտակ վերարկուներ։
Ծաղիկների համար նրանք հյուսեցին փափուկ ու հաստ վերմակ։
Գետնի համար նրանք դարձան գեղեցիկ սպիտակ գորգ։
Չար Սառնամանիքը ինչքան փչում էր, մեկ է՝ չէր կարողանում անցնել Ձյունիկի հաստ վերմակի տակով։ Ձյան շերտի տակ ծաղիկներին տաք էր ու հանգիստ։ Նրանք քնեցին ու սկսեցին երազում տեսնել գարնան արևը։
Սառնամանիքը տեսավ, որ իր չարությունը չի անցնում, ջղայնացավ ու հեռացավ սարերից այն կողմ։ Իսկ անտառում տիրեց լռություն ու խաղաղություն։
Հեղինակ՝ Վերոնիկա Բուռնուչյան
