Մի մեծ ու կանաչ անտառում կար մի բարձր կաղնի, որի ամենաբարձր ճյուղին ապրում էր մի փոքրիկ, բայց շատ հպարտ ճնճղուկ։ Նա ամբողջ օրը նստում էր իր բարձունքում և փնթփնթալով նայում ներքև։
— Ի՜նչ անհետաքրքիր են սրանք,— մտածում էր ճնճղուկը,— Արջի քոթոթը թավալվում է հողերի մեջ, Ոզնին իր փշերով խնձոր է քաշ տալիս, իսկ Նապաստակը անիմաստ վազվզում է։ Ես բոլորից բարձր եմ, ես երկնքին մոտ եմ, իսկ նրանք ընդամենը հողի վրա սողացողներ են։
Նա երբեք չէր իջնում նրանց հետ խաղալու, նույնիսկ երբ ընկերները կանչում էին նրան։ Ճնճղուկին թվում էր, թե իր բարձրությունը իրեն ավելի կարևոր է դարձնում։
Սակայն մի օր, երբ ուժեղ քամի բարձրացավ, ճնճղուկը չկարողացավ պահել հավասարակշռությունը։ Մի ուժեղ պոռթկում նրան ցած գցեց ճյուղից։ Ճնճղուկը թփերի միջով ցած թռավ ու ցավով հարվածեց գետնին։ Նա փորձեց թափահարել թևերը, բայց ձախ թևը սոսկալի ցավում էր. նա կոտրել էր այն։
Այդ պահին ծառի տակ խաղում էին Արջի քոթոթը, Ոզնին ու Նապաստակը։ Տեսնելով վիրավոր թռչնակին՝ նրանք միանգամից վազեցին օգնության։
— Տեսեք, մեր հպարտ հարևանն է,— ասաց Արջի քոթոթը,— նա վնասվել է։
Նրանք չհիշեցին ճնճղուկի անտարբերությունը։ Ոզնին արագ-արագ վազեց ու իր փշերով անտառից հավաքեց ամենափափուկ ու չոր տերևները։ Նապաստակը սկսեց իր փափուկ մորթուց մզեր պոկել, որպեսզի անկողինը տաք լինի։ Նրանք միասին մի հրաշալի, փոքրիկ ու տաքուկ բուն սարքեցին գետնին, որպեսզի ճնճղուկը կարողանա հանգստանալ։
Մի քանի օր անց, երբ ճնճղուկը մի փոքր ուշքի եկավ ու իրեն լավ զգաց, Արջի քոթոթը իր հզոր, բայց շատ զգույշ թաթերով վերցրեց նրան ու բարձրացրեց վեր՝ իր հին բույնը։
Բայց հոգատարությունը դրանով չավարտվեց։ Քանի որ ճնճղուկը դեռ չէր կարողանում թռչել ու կեր հայթայթել, ընկերները ամեն օր նրան հյուր էին գալիս։ Նապաստակն ու Ոզնին ամենահամով հատապտուղներն ու սերմերն էին գտնում, իսկ Արջի քոթոթը դրանք բարձրացնում ու տալիս էր ճնճղուկին։
Երբ ճնճղուկի թևը վերջնականապես լավացավ, նա առաջին անգամ ինքնուրույն իջավ ցած։ Նա կանգնեց ընկերների առաջ, գլուխը խոնարհեց ու ասաց.
— Ներեցեք ինձ, ընկերներ։ Ես կարծում էի, թե բարձր ապրելը ինձ ձեզնից լավն է դարձնում, բայց հասկացա, որ իրական բարձրությունը ձեր սրտերի մեջ է։ Շնորհակալ եմ, որ ինձ մենակ չթողեցիք։
Այդ օրվանից ճնճղուկն այլևս վերևից չէր նայում ոչ մեկին։ Նա օրվա մեծ մասն անցկացնում էր ներքևում՝ իր նոր ու հավատարիմ ընկերների հետ խաղալով։
Հեղինակ՝ Վերոնիկա Բուռնուչյան
