Շնիկ Բոբին աշխարհի ամենաուրախ շունն էր։ Նա պաշտում էր շոկոլադե սալիկները, մեղրով թխվածքաբլիթներն ու գունավոր կոնֆետները։ Ամեն անգամ, երբ մայրիկն ասում էր. «Բոբի՛, սիրելիս, գնա ատամներդ լվա», Բոբին թաքնվում էր բազմոցի տակ ու մտածում. «Դե, իմ ատամներն այնքան սպիտակ են ու ամուր, ինչո՞ւ ժամանակ վատնեմ ջրի ու խոզանակի վրա»։
Մի արևոտ առավոտ Բոբին արթնացավ, բայց չցանկացավ ոչ վազվզել, ոչ էլ հաչել։ Նրա թուշիկը ուռել էր ու նմանվել փոքրիկ լոլիկի։ Ատամը ցավում էր այնպես, կարծես մի չարաճճի մրջյուն այնտեղ թմբուկ էր նվագում։
— Վա՜յ, մայրիկ,– տնքում էր Բոբին,– նույնիսկ ամենահամեղ ոսկորը հիմա ինձ թշնամի է թվում։
Մայրիկը գրկեց Բոբիին ու տարավ Իմաստուն Կատվի մոտ, ով անտառի ամենահայտնի ատամնաբույժն էր։ Բժիշկ Կատուն հագել էր ձյունասպիտակ խալաթ և կրում էր մեծ ակնոցներ։
— Տեսնենք, տեսնենք,– ասաց բժիշկը,– ո՞վ է բնակվել մեր Բոբիի ատամի մեջ։ Սա հաստատ «Շաքարային Հրեշն» է, որը սիրում է ուտել այն ատամիկները, որոնք չեն ընկերակցում մածուկի հետ։
Բժիշկը հատուկ, փոքրիկ «փոշեկուլով» հեռացրեց ցավը, իսկ հետո Բոբիին նվիրեց մի կապույտ, փայլփլուն խոզանակ։
Այդ օրվանից Բոբիի կյանքը փոխվեց։ Նա հասկացավ, որ ատամները լվանալը ոչ թե ձանձրալի գործ է, այլ իսկական կախարդանք։
Առավոտյան նա լվանում էր ատամները, որպեսզի շունչը լինի թարմ, ինչպես անտառային զեփյուռը։ Երեկոյան նա քշում էր բոլոր «շաքարային հրեշներին», որպեսզի գիշերը հանգիստ քնի։
Հիմա Բոբին էլի համեղ բաներ ուտում է, բայց միշտ հիշում է իր կապույտ խոզանակի մասին։ Նրա ժպիտն այնքան փայլուն է, որ անտառի բոլոր կենդանիները ստիպված են լինում արևային ակնոցներ կրել, երբ Բոբին ժպտում է նրանց։
Հեղինակ՝ Վերոնիկա Բուռնուչյան
