Անտառի խորքում, որտեղ հին կաղնիները պահում են աշխարհի բոլոր գաղտնիքները, մի արտասովոր բան էր կատարվում։ Գարունն արդեն եկել էր. նա հագել էր իր նուրբ, զմրուխտե թիկնոցը, որի փեշերից մանուշակներ էին թափվում։ Բայց հենց նա փորձում էր արթնացնել քնած գետակը, իսկույն հայտնվում էր կամակոր Ձմեռը։
Ձմեռը բոլորովին չէր ուզում հեռանալ։ Նա իր սառցե գավազանով հարվածում էր գետնին, ու հենց Գարունը մի ծաղիկ էր արթնացնում, Ձմեռն այն ծածկում էր թափանցիկ սառույցով։
— Սա իմ թագավորությունն է,— որոտում էր նա,— ես սիրում եմ միայն լռությունն ու սպիտակը։
Այդ ցրտից մի քանի փոքրիկ ճնճղուկներ, որոնց թևիկները դարձել էին արծաթագույն, թաքնվել էին Գարնան թիկնոցի տաք ծալքերում։
— Գարո՜ւն, մենք ուժ չունենք երգելու,— մրսելով ծլվլում էին նրանք։
Լսելով նրանց՝ Գարունը ժպտաց և իր կախարդական զամբյուղից հանեց ու թռչնակներին տվեց արևի մի քանի ոսկե շողեր։ ճնճղուկները կերան լույսի այդ հատիկները, իսկույն տաքացան ու սկսեցին մի այնպիսի զրնգուն երգ երգել, որ Ձմռան սառցե գավազանն սկսեց ճաքճքել։
Հենց այդ պահին ձյան տակից դուրս եկան կախարդական ձնծաղիկները։ Նրանք սովորական ծաղիկներ չէին. նրանց գլխիկները փոքրիկ լապտերների պես լույս էին տալիս։ Որտեղ հայտնվում էր մի ձնծաղիկ, այնտեղ Ձմռան սառը շունչը վերածվում էր գոլորշու։ Հարյուրավոր ձնծաղիկներ սկսեցին օրորվել, ու նրանց զանգակների նուրբ ձայնից անտառի բոլոր կենդանիներն արթնացան։
Տեսնելով, որ բնությունն արդեն արթուն է, Գարունը մոտեցավ ծեր Ձմռանը, մեղմորեն բռնեց նրա սառը ձեռքն ու ասաց.
— Բարի՜ ծերուկ, դու արդեն հոգնել ես։ Քո սպիտակ հեքիաթն արդեն պատմված է։ Հիմա ժամանակն է, որ գնաս լուսնի հակառակ կողմը՝ հանգստանալու, մինչև ես աշխարհը կներկեմ կանաչով։
Ձմեռը նայեց շուրջը, տեսավ ճնճղուկների ուրախությունը, ձնծաղիկների փայլն ու վերջապես զգաց Գարնան հաղթող ջերմությունը։ Նա դանդաղ հալվեց, դարձավ մի թափանցիկ ամպ ու թեթև քամու հետ բարձրացավ երկինք՝ խոստանալով վերադառնալ միայն այն ժամանակ, երբ բոլորը նորից կկարոտեն փափուկ ձյունը։
Հեղինակ՝ Վերոնիկա Բուռնուչյան
